गोधुली
गोधुलीको त्यो समय
जब दिनले आफ्नो थकान
बिस्तारै आकाशमा राख्थ्यो,
र साँझ
धुलोको गन्धसँगै झर्दै आउँथ्यो गाउँमा।
जंगलको बाटो हुँदै
गाईबस्तुहरू फर्किन्थे घरतिर
घाँटीका घण्टीहरू
जस्तो टाढाको स्मृति,
धिमी–धिमी बजिरहन्थ्यो।
धुलो उड्थ्यो खुट्टामुनि,
र त्यो धुलोमा
सूर्यको अन्तिम किरण
सुनौलो भएर बस्न खोज्थ्यो।
आमाहरू ढोकामा उभिएर
चिन्थे आफ्नै गाईको चाल,
जस्तो बच्चाको आवाज छुट्याएझैँ
नजिकिँदै जाँदा
मनै शान्त हुन्थ्यो।
म पनि उभिन्थेँ आँगनको छेउमा,
न केही बोल्थेँ,
न केही खोज्थेँ
तर त्यो दृश्यले
भित्र कतै भरिन्थ्यो।
गोधुली केवल समय थिएन,
एउटा फिर्ता आउने विश्वास थियो
जुन दिनभरि टाढा गएका
सबैलाई
फेरि एउटै आँगनमा ल्याउँथ्यो।
अहिले शहरको उज्यालोमा
त्यो धुलो हरायो,
तर मनभित्र अझै पनि
कहिलेकाहीँ
गाईको घण्टी बज्छ
र म फर्किन्छु
त्यही गोधुलीतिर।
