हामी त्यो भाग्यमानी पुस्ता हौँ, जसले म्याराडोनाको जादु पनि देख्यौँ, मेस्सीको युग पनि !
कहिलेकाहीँ जीवनले यस्तो उपहार दिन्छ, जुन कुनै पदक, कुनै सम्पत्ति वा कुनै पुरस्कारभन्दा ठूलो हुन्छ।
त्यो उपहार हो—इतिहासलाई आफ्नै आँखाले देख्ने अवसर।
यदि लियोनल मेस्सी २०२६ फिफा विश्वकपको फाइनलमा मैदान उत्रिन्छन् भने उनी विश्वकपका तीनवटा फाइनल खेल्ने इतिहासकै दोस्रो खेलाडी बन्नेछन्। यसअघि यो दुर्लभ उपलब्धि ब्राजिलका महान् कप्तान काफुले मात्र हासिल गरेका थिए।
मेस्सीको विश्वकप यात्रा आफैँमा एउटा महाकाव्य हो।
२०१४ मा अधुरो सपना…
२०२२ मा विश्वविजेताको गौरव…
र २०२६ मा फेरि इतिहासको अर्को पानामा नाम लेखाउने अवसर।
तर मेस्सीलाई महान् बनाउने कुरा केवल उपाधि होइन।
उनी खेललाई बुझ्छन्।
उनी समयलाई बुझ्छन्।
उनी हतार गर्दैनन्।
उनी सही क्षण कुर्छन्।
त्यसैले त धेरैजसो समय हिँडिरहेको जस्तो देखिने खेलाडीले अन्तिम क्षणमा पूरा खेलको कथा बदलिदिन्छ।
यो लेख लेख्दै गर्दा मेरो मन भने धेरै वर्ष पछाडि फर्कियो।
दार्जिलिङ…
कलेजको होस्टेल…
राति परीक्षा सकिएपछि वा बिदाको दिन, एउटा सानो टेलिभिजन वरिपरि साथीहरू जम्मा हुन्थ्यौँ।
त्यतिबेला मोबाइल थिएन।
इन्टरनेट थिएन।
सामाजिक सञ्जाल थिएन।
तर फुटबलप्रतिको प्रेम असाध्यै ठूलो थियो।
त्यही होस्टेलमा बसेर हामीले डिएगो म्याराडोनाको जादु देख्यौँ।
एउटा ड्रिबल…
एउटा पास…
एउटा गोल…
र पूरै होस्टेल खुशीले गुञ्जिन्थ्यो।
हामीमध्ये कसैले कल्पना पनि गरेका थिएनौँ कि एक दिन हामीले अर्को युगको जन्म पनि आफ्नै आँखाले देख्नेछौँ।
आज…
समय फेरिएको छ।
हामी संसारका विभिन्न कुनामा छरिएका छौँ।
म आफैँ अमेरिकाको भूमिमा बसेर यो लेख लेख्दै छु।
दार्जिलिङको त्यो होस्टेल अब सम्झनामा मात्र बाँकी छ।
तर जब अर्जेन्टिनाको जर्सीमा नम्बर १० मैदानमा उत्रिन्छ, समय फेरि केही क्षणका लागि रोकिएजस्तो लाग्छ।
मानौँ…
हामी फेरि त्यही होस्टेलमा छौँ।
फरक यत्ति हो—
त्यतिबेला टेलिभिजन सानो थियो।
आज स्क्रिन ठूलो छ।
त्यतिबेला हामी विद्यार्थी थियौँ।
आज हामी आ–आफ्नो परिवार, जिम्मेवारी र जीवनका यात्रामा छौँ।
तर फुटबलप्रतिको हाम्रो प्रेम उस्तै छ।
सायद यही कारणले मेस्सी केवल एउटा खेलाडी होइनन्।
उनी हाम्रो जीवनका विभिन्न समयलाई जोड्ने एउटा पुल हुन्।
बाल्यकालदेखि युवावस्था…
युवावस्थादेखि परिपक्व जीवन…
जन्मभूमिदेखि परदेशसम्म…
म्याराडोनाको युगदेखि मेस्सीको युगसम्म…
हामीले फुटबलको इतिहासका दुई महान् अध्याय आफ्नै आँखाले देख्ने सौभाग्य पाएका छौँ।
त्यसैले हामी साँच्चै भाग्यमानी पुस्ता हौँ।
भोलिका पुस्ताले मेस्सीका भिडियो हेर्नेछन्।
उनका रेकर्ड पढ्नेछन्।
तर हामी भने गर्वका साथ भन्न सक्नेछौँ—
“हामीले मेस्सीलाई प्रत्यक्ष खेलेको देखेका थियौँ।”
र अझ एउटा कुरा…
“हामी दार्जिलिङको कलेज होस्टेलमा बसेर म्याराडोनाको खेल हेर्ने पुस्ता हौँ, र आज अमेरिकाको भूमिमा बसेर मेस्सीको अर्को ऐतिहासिक फाइनलको प्रतीक्षा गरिरहेका छौँ।”
यस्तो अनुभव हरेक पुस्ताले पाउँदैन।
यदि तपाईं पनि हाम्रो जस्तै पुस्ताका हुनुहुन्छ भने, एकपटक सम्झनुहोस्—
तपाईंले म्याराडोनाको खेल कहाँ बसेर हेर्नुभएको थियो?
आज मेस्सीको खेल हेर्न कहाँ हुनुहुन्छ?
तपाईंको त्यो यात्रा पनि सायद फुटबलजत्तिकै सुन्दर कथा हो।
यदि तपाईंको पनि यस्तै सम्झना छ भने, कृपया कमेन्टमा साझा गर्नुहोस्।
हामी सबैका कथाहरू मिलेर एउटा पुस्ताको इतिहास बन्छ।
— ध्रुव थापा
Dhruva’s Creations
Leave a Reply