मौनका शब्दहरू
एक समय थियो,
म घडी हेरेर होइन,
सपना हेरेर उठ्थेँ।
जे देख्थेँ,
सम्भव लाग्थ्यो।
जे सोच्थेँ,
एक दिन पुगिन्छ जस्तो लाग्थ्यो।
त्यो बेला
बाटो कति लामो छ भन्ने थाहा थिएन,
तर हिँड्ने आँट थियो।
पछि
जीवनले आफ्नो पाठ सुरु गर्यो।
कहिले असफलता आयो,
कहिले अस्वीकार।
कहिले
आफ्नै मान्छेले भने,
“अब यति धेरै सोचेर के हुन्छ?”
कहिले
अरूको प्रगति देखेर
आफ्नै गति सानो लाग्यो।
र कहिलेकाहीँ
म आफैँले आफैँलाई सोधेँ,
“सायद म ढिलो भएँ कि?”
एक साँझ
धेरै थाकेर घर फर्किँदै थिएँ।
सडकछेउ
एउटा पुरानो रुख देखेँ।
धेरै हाँगा काटिएका थिए।
पात थोरै थिए।
हेर्दा
त्यसको समय सकिएजस्तो लाग्थ्यो।
तर
सबैभन्दा माथिको एउटा हाँगामा
सानो हरियो पालुवा
चुपचाप उम्रिरहेको थियो।
म धेरै बेर
त्यसैलाई हेरेर बसेँ।
त्यो पालुवाले
मलाई केही भनेन।
तर
मैले सुनेँ।
“पुरानो हुनु
सकिनु होइन।”
त्यस दिन
पहिलोपटक बुझें,
हामीलाई थकाउने
बाटोको दूरी मात्र होइन रहेछ।
अरूले कति अघि पुगे
त्यो हेर्दाहेर्दै
आफ्नो पाइला
कम आँक्नु पनि रहेछ।
हामीलाई सानैदेखि
जित्न सिकाइयो।
पहिलो हुन,
छिटो पुग्न,
अगाडि देखिन।
तर कसैले
यो भनेन,
कहिलेकाहीँ
जीवनको सबैभन्दा ठूलो विजय
नछोड्नु पनि हुन्छ।
कुनै युवा
आज परीक्षा हारेर बसेको होला।
कसैको
पहिलो कामको आवेदन अस्वीकार भएको होला।
कसैले
व्यवसाय सुरु गरेर घाटा बेहोरेको होला।
कसैको प्रेम टुटेको होला।
कसैले
घरको अपेक्षा र आफ्नै सपनाबीच
आफूलाई हराइरहेको होला।
र कसैले
सामाजिक सञ्जालमा
अरूको उज्यालो जीवन हेर्दै
आफ्नो जीवनलाई
अँध्यारो ठानिरहेको होला।
म उसलाई यत्ति भन्न चाहन्छु,
तिमीले अरूको अध्याय पढेर
आफ्नो किताबको अन्त्य नलेख।
फूलहरू
एउटै दिन फुल्दैनन्।
कुनै वसन्तमै फुल्छ।
कुनैलाई
अर्को ऋतु चाहिन्छ।
कुनै बीउ
पहिले धेरै समय
माटोमुनि हराएको जस्तो देखिन्छ।
तर
त्यही अँध्यारोभित्र
उसले जरा बनाइरहेको हुन्छ।
सायद
हामीले पनि
आफ्नो नदेखिएको समयलाई
हार भनेर बुझ्यौँ।
जबकि
त्यही समयले
हामीलाई
भित्रबाट तयार गरिरहेको थियो।
आज म
पहिलेको जस्तो
हरेक दौडमा पहिलो हुन चाहन्नँ।
मलाई
आफ्नो बाटो सही होस् भन्ने चाहना छ।
किनकि
छिटो पुग्नु भन्दा
गलत ठाउँमा नपुग्नु
महत्त्वपूर्ण रहेछ।
मलाई
सबैले चिन्नुपर्छ भन्ने छैन।
तर
एक दिन ऐनामा हेर्दा
आफ्नै आँखासँग
लजाउन नपरोस्।
त्यति भए पुग्छ।
अब
कसैले सोध्यो,
“कति टाढा पुग्यौ?”
म दूरी गन्दिनँ।
म हेर्छु,
कति पटक लडेर उठेँ,
कति चोटपछि पनि कठोर भइनँ,
कति असफलतापछि पनि
अरूको सफलता देखेर मुस्कुराउन सकेँ।
किनकि
सफलताको एउटा रूप
शिखर हो भने,
अर्को रूप
आफ्नो मान्छेपना जोगाएर
त्यहाँसम्म पुग्नु हो।
युवाहरूलाई
म एउटा कुरा भन्न चाहन्छु,
तिमीलाई संसारले
धेरै नाम दिनेछ।
सफल।
असफल।
औसत।
प्रतिभाशाली।
ढिलो।
कमजोर।
सबै सुन।
तर
आफ्नो अन्तिम परिचय
अरूलाई लेख्न नदेऊ।
तिमी अहिले
जहाँ छौ,
त्यहीँबाट
एउटा सानो पाइला चाल।
आजको एउटा पाना पढ।
एउटा आवेदन फेरि पठाऊ।
एउटा सीप फेरि सिक।
एउटा असफल प्रयास फेरि सुधार।
र आवश्यक परे
बाटो बदल।
तर
सपना केवल कठिन भयो भनेर
आफूलाई नबदल।
किनकि
जीवनमा सबैभन्दा दुःखद कुरा
ढिलो सफल हुनु होइन।
आफ्नो समय आउनुअघि नै
आफूले आफैँलाई हारिसकेको घोषणा गर्नु हो।
आज पनि
त्यो सडकछेउको रुख सम्झिन्छु।
पुरानो हाँगा।
काटिएका डालीहरू।
र सबैभन्दा माथि
त्यो एउटा सानो पालुवा।
त्यसपछि
मनमनै भन्छु,
मेरो कथा सकिएको छैन।
केही पाना
कठिन भए।
केही अध्याय
मैले चाहेजस्तो लेखिएनन्।
तर
कलम अझै
मेरै हातमा छ।
र जबसम्म
म आफ्नै कथा लेख्न सक्छु,
अझै
मेरो पालो आएको छैन भन्न मिल्दैन।
सायद…
मेरो सबैभन्दा सुन्दर अध्याय
अझै लेखिन बाँकी छ।
– ध्रुव थापा
मौनका शब्दहरू
Dhruva’s Creations | Digital Sambvaad
Leave a Reply